In de schemering blijft een ding ragfijn hangen
de sluimerende dageraad, haar momenten als gezangen.
Zo openen de deuren naar het spectrum van de week
en de toon is gezet.

Tijd strekt stilaan, zo sluipt de minuut, zo draalt het uur.
Maar met de lichtval van de week soms vlot soms traag
en soms bedeesd. We willen allen iets zien in de weerspiegeling
iets van de rode draad die, ragfijn, door het leven gaat.

Staande ovatie voor de opeenvolging van dagen
groot applaus geschonken aan de week,
met als toegift de tijd die zo verstreek.

Mettertijd toont zich een podium voor de eeuwigheid
waarop we ons tijdelijk kunnen begeven.
Door seconden, uren en eigen onwetendheid omgeven.

In terugblik zien we, uit het prisma van de tijd,
patronen die zich schijnen te herhalen
alles lag al vast, alles was alvast
in zijn glazen tijdslijn, stil vervat.

 

 

 Straaljagers

 

 Strepen tegen het hoge blauw

 die de hemel doorsnijden

 strak gebaande wegen

 

 Zij straalt

 hij jaagt

 zo ontmoetten hun achtergebleven levens elkaar

 

 hun dromen

 - altijd te snel -

 hun staarten die zich wit kruisen

 - degens -

 

 Een beetje als een vluchtige verliefdheid

 opgelost

Dit rvs/glazen object heeft als titel: 'verdichtglas' het heeft op iedere glasplaat een strofe van bovenstaand  gedicht erin gegraveerd en is door mij ontworpen.